เหตุการณ์ที่แสนจะวุ่นวายได้เริ่มก่อตัวขึ้นในเทอมแรกของ ม.4 เมื่อมีนักเรียนใหม่สอบเข้ามาในโรงเรียนได้เป็นจำนวนมาก จนเกิดห้องที่เรียกว่า GIFTED วิทย์ คณิต และ GIFTED ศิลป์ มันเป็นเหตุการณ์ที่เริ่มวุ่นวายขึ้นโดยไม่ได้รู้ตัว
เมื่อเราได้รู้จักกับคนที่ชื่อ ชมพู่ เธอเป็นโรคโลหิตจาง เป็นคนที่ดูน่าสงสารในสายตาเรา เธอโดนเพื่อนอีกกลุ่มเกลียด และ จิก กระแทกแดกดันเธอ ด้วยความสงสาร พวกเราได้รับเธอเป็นเพื่อน พวกเราค่อยๆ สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ จนมะนาว นิว และชมพู่ ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของคำว่าเพื่อนของพวกเรา
พวกเราปกป้องเขาทุกอย่าง เข้าข้างทุกอย่าง ช่วยเหลือทุกอย่าง จนวันหนึ่งเราถูกเขาใช้เราเป็นสะพานโดยไม่รู้ตัว เต้ยเพื่อนที่เคยอยู่โรงเรียนเดียวกันมาร่วม 3 ปี แต่ปีที่ 4 เป็นปีที่เราได้เป็นเพื่อนกันอย่างแท้จริง บูมเขาปลื้มเต้ย แต่วันหนึ่งชมพู่กลับมาถามบูมว่า แล้วถ้าเขาชอบเต้ยล่ะ? คำถามแบบนี้น่ะเหรอที่ออกมาจากปากของคนเป็นเพื่อนกัน มันถึงกับทำให้ไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ ถึงไม่ได้คิดจริงจัง แต่โดนถามเข้าแบบนี้ เป็นใครก็สะดุดกันทั้งนั้นแหละ มันเหมือนโดนหักหลัง แล้วก็เกิดคำถามว่าทำไมต้องคนนี้

ในกลุ่มมีสมาชิก 6 คน ภัทร์ตี้ บูม แพท ต่อ เฟรม ตุ๊ดตู่ ภัทร์ตี้เป็นคนที่ซน ขี้เล่น สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือการกวนตีนและขี้อ้อน เป็นคนไม่ชอบซอกแซกเรื่องของใคร ถ้าใครพูดอะไรให้ฟัง ถึงนั้นจะเป็นเรื่องที่โกหกเธอก็เชื่อ เพราะเธอเชื่อว่าการที่เธอพูดความจริงกับใครซักคน คนๆนั้นก็ไม่ควรจะพูดเรื่องที่โกหกกับเธอ มันไม่ยุติธรรมกันเลยซักนิด ชอบทำให้คนๆนั้นรู้สึกผิดเอง ไม่ต้องมามีคำแก้ตัวใดๆ แค่อยากให้เขารู้สึกภายในใจว่าเรื่องที่เขาพูดมันไม่ใช่ความจริง แล้วอีกอย่างคนเราถ้าพูดออกมา เขาก็ควรรับผิดชอบคำพูดนั้นของตัวเองให้ได้ คนที่ปลิ้นปล้อนผลิกลิ้นไปมา จะไว้ใจได้ยังไงล่ะ เคยไหมที่คำพูดความคิดของคนบางคนที่เค้าพูดมันเข้ามาวิ่งแล่นในหัวสมองของเรา เราให้ความสำคัญกับทุกๆ คน
แต่ยังไง เราก็ไม่สำคัญสำหรับทุกๆ คน
“ เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาสักทีวะ “ ภัทร์พูดก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบโดม โดยมีเต้ยยืนอยู่อีกข้างหนึ่งของประตู เป็นการสื่อให้รู้ว่าเธอกำลังพูดกับเขา
“ จะมาขังตัวเองไว้ทำไมกับแค่สังคมของคนแค่พันกว่าคนเองล่ะภัทร์ตี้ “ เต้ยพูดออกมา ภัทร์พยักหน้ารับพลางคิดว่า เออมันก็จริงอย่างที่เต้ยพูดนั้นแหละ เขาก็มีความคิดดีนี่นา

หลายวันต่อมาหลังจากที่พวกเราได้ไปเที่ยวที่เขื่อนลำปาวด้วยกัน ทุกคนกลับมาในสภาพที่ดำปิ๊ดปี๋ 5 5 +
“ โอ๊ย~ ดำอ่ะ ฮือๆ “ ภัทร์พูดขึ้นในขณะที่มองแขนตัวเอง
“ จะอยากขาวไปทำไม ไม่เห็นชอบเลย เอาแบบคล้ำๆ เซ็กซี่ๆ เหมือนบียอนเซ่เงี่ยะ โคตรชอบอ่ะ “ เต้ยพูดพลางวาดหุ่นบียอนเซไป มันก็ทำให้ภัทร์คิดอีกว่า เออ~ เขาก็เป็นคนที่มีความคิดดีนี่นา ไม่ได้พิมพ์นิยม

เหตุการณ์ดำเนินมาเรื่อยๆ จนถึงวันลอยกระทง วันที่ 12 พฤศจิกายน 2551 พวกเราไม่เคยรับรู้ว่าชมพู่กับ
เต้ยติดต่อกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะวันที่ 11 ชมพู่ยังขอให้บูมไปขอบีมคนที่พึ่งเลิกกันไปให้มาลอยกระทงกับตัวเองอยู่เลย แล้วไหงวันนี้เธอถึงได้สนิทกับเต้ยนักล่ะ พวกเราไปงานลอยกระทงด้วยกัน ไม่ว่าพวกเราจะเดินไปทางไหน จะเดินเร็วหรือช้า เต้ย ชมพู่ มะนาว ป๊อบ ก็ไม่ได้ใส่ใจ แค่พวกเขาได้เกาะกลุ่มกันไป 4 คน นั้นมันเริ่มเป็นสัญญาณบอกในๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ในคืนนั้นเองบูมก็ได้ไปร้านเหล้ากับมะนาว มะนาวก็เถียงคอเป็นเอ็น และรับรองว่าชมพู่ไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่นอน หรือในที่นี้คือ ชมพู่ไม่มีทางชอบเต้ย แล้วก็ไม่มีทางเป็นแฟนกันได้เธอรับรอง
แต่นับวันคำรับรองของมะนาวมันก็ได้เลือนหายไปเรื่อยๆ เมื่อถึงจุดหนึ่งที่ทุกคนรับรู้ว่าชมพู่กับเต้ยเป็นแฟนกัน ถ้าใครอยากรู้ว่าทำไมเรากับชมพู่ถึงลงรอยกันไม่ได้ก็ตอบเลยว่าเพราะเรื่องนี้แหละ ทำไมต้องเป็นเต้ย มันเหมือนจะจงใจมากเกินไป จนเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าหักหลังและถูกสวมเขาจากคนที่เคยเรียกว่าเป็นเพื่อนกัน เขาให้เราพาไปงานลอยกระทง เพื่อให้เขาได้ไปเจอกับเต้ย เหมือนใช้เราเป็นสะพาน มันยากเกินจะรับไหว ถ้าผู้ชายคนไหนอ่านแล้วเห็นว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ ก็ขอบอกไว้เลยว่าคำว่าเพื่อนของกลุ่มเรามันมากเกินกว่าผู้ชาย พวกเราให้เพื่อนได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะมีแฟนหรือยังไง เราก็จะทำเพื่อเพื่อนของเราก่อนเสมอ จนเมื่อเพื่อนคนหนึ่งเลือกที่จะเลือกผู้ชาย เส้นความสัมพันธ์มันก็ขาดแล้วมันก็ไม่สามารถเอามาประสานต่อกันได้อีก ที่รับไม่ได้ คือ ทำไมเมื่อวานยังอาลัยอาวรณ์ผู้ชายคนนึงจนพวกไม่ได้คิดอะไร แต่ทำไมแค่ผ่านข้ามคืนเธอถึงเลือกผู้ชายคนใหม่ที่เธอต้องการจะเรียกเขาว่า “แฟน” ได้แล้ว
แล้วจนถึงทุกวันนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนกันกับเต้ยอยู่ แต่ช่วงนึงเราก็ไม่ได้คุยกับเต้ยเป็นเวลา 3 เดือนเพราะเฟรมไปจิกชมพู่ แล้วเต้ยเลือกที่จะให้เฟรมไปขอโทษ ทำไมอ่ะแค่คำว่าแฟนที่เรียกได้ไม่ถึงสัปดาห์ กับคำว่าเพื่อนที่รู้จักมาก่อนหน้านั้น ถึงมามีความสัมพันธ์มากว่า แต่พอมาหลังจากนั้นเต้ยก็เข้าใจแล้วเราก็กลับมาเล่นกันเหมือนเดิม แต่อีกอย่างที่เต้ยยังไม่รู้คือนายลืมคำพูดที่นายเองเคยพูดกับเรา ทำไมนายถึงได้เลือกขังตัวเองในสังคนแค่พันกว่าคนล่ะ? และในขณะเดียวกันเต้ยก็ยังเป็นแฟนกับชมพู่ เราพยายามไม่คิดอะไรมากมายหรอก เพราะ มันเป็นเรื่องของเพื่อนเราที่จะรักจะชอบใคร แต่ในเร็ววันความอดทนมันยิ่งลดน้อยลง เราไม่อยากให้คำว่าเพื่อนของพวกเราต้องจบลงด้วยเรื่องแบบนี้อีกหรอกนะ พวกฉันน่ะรักแกเต้ย รักแกจนยอมให้อภัยทุกอย่าง นี่แหละคำว่าเพื่อนรักเพื่อน มันทำให้ได้หมดทุกอย่างแหละ ไม่ว่าเพื่อนจะทำอะไรที่เราไม่ชอบ ยุ่งกับคนที่เราเกลียด ยินดีไปเที่ยวกับคนที่เราเกลียด เหรอเสวนากับคนๆ นั้น เราก็ไม่พอใจอยู่แล้ว แต่ถึงยังไงเราก็ไม่ได้โกรธ มันเป็นสิทธิของเขา แต่มันทำให้เราเสียความารู้สึก แต่เราก็รับได้อ่ะ เพราะเราผูกพันกันด้วยความเป็นเพื่อนซึ่งมันซับซ้อนมากกว่าคำว่าแฟน คำว่าแฟนสามารถยกเลิกใช้ได้ แต่คำว่าเพื่อนมันตัดไม่ขาด ยิ่งรักมากยิ่งเกลียดมาก คำว่าเพื่อนของเรามันแปรผกผันโดยตรงกับคำว่าแฟนของนาย ถ้าคำว่าแฟนของนายยิ่งยืนยาว คำว่าเพื่อนก็จะสั้นลง แต่ยังไงด้วยความเป็นเพื่อนมันก็ไม่อยากให้ถึงจุดจบนั้นหรอก แต่เราไม่รู้ต้องทำไงอ่ะ เราไม่รู้เรื่องนี้จะจบลงยังไง ไม่รู้ ไม่รู้เลยจริงๆ ชมพู่ยังคงทำท่าทางลอยหน้าลอยตามันเป็นเหยื่อล้อชั้นดีในการทำให้เราไม่พอใจ แต่ที่เราไม่ทำอะไรเพราะเราเกรงใจเพื่อนเราที่ชื่อว่า “เต้ย” ก็แค่นั้นเอง แล้วชมพู่เธอเขียนใน hi5 ตัวเองว่าจะว่าไปก็ 1 ปีแล้วนะ เธอดีใจมากเหรอที่ได้เป็นแฟนกับเต้ยถึง 1 ปี แล้วเธอคิดว่ามันคุ้มแล้วซินะกับคำว่าเพื่อนที่หายไปครบรอบแล้ว 1 ปีเช่นกัน!!!!